Çay Bardağı, Çaybar Dağı, Çaybardağı

Şehir insanı sıkılmaya meyyal, geç gelen otobüsten, devlet dairesindeki sıradan, anlayışsız insanlardan, uzatma dakikaları hiç bitmeyen yaz sıcaklarından ya da yanlış hayata uyanmaktan. Kadınların adet dönemine benzer bir hal alabiliyor bu durum; Karnını ağrıtan, geçmek bilmeyen bir isteksizlik mesaisine başlıyorsun.



Yandak Çarklı, Şirket-i Hayriye'nin -Günümüzün Şehir Hatları- meşhur vapur çeşidi

Can sıkıntısının tedavisi şehir hatları olsa gerek. Önce iskeleye ineceksin yürüyerek sonra Beşiktaş’a, oradan Kadıköy’e, ardından Eminönü’ne ve geriye Üsküdar’a, şehrine döneceksin. Tabii vapurun burnuna geçip rüzgârdan bir nefes çekeceksin, sigara yasağından sonra güvertede içine çekebileceğin en güzel şey Boğaz esintisi çünki.



Vapurda sigara içmek 5727 sayılı yasaya göre yasaktır, içebilenleri alkışlıyoruz.

Televizyon Darüşşafaka’yı kazanmış yetim üçüzlerden bahsediyor sonra veletlerden kız olana mikrofon uzatıyor muhabir;
- Ne olacaksın okulunu bitirince?
Bir çocuğun ağzına hiç yakışmayan sarih bir İstanbul Türkçesi ve büyük adam tonlamasıyla cevap veriyor;
-Amerika’ya gideceğim.
-Neden?
-Orada master yapacağım sonra…
İşte o an kanalı değiştiriyorum. İlkokula giden bir çocuk Amerika’ya gidip master yapmayı şimdiden düşünüyor yahu! Bu benim canımı sıkıyor. Üç yetim çocuk deyince kafanda Reha Muhtar’ın anahaber bültenciliğinden kalma bir alışkanlıkla Gülümcan çalmaya başlıyor da kız master deyince Çocuk da Yaparım Kariyer de diyen bir Nil Karaibrahimgil giriyor sanki kadraja.



Nil Karaibrahimgil, Çocuk da yapar kariyer de

Hep bu Milli Eğitim, kaç nesli iğfal etti. Tedrisatın birliği bizi dağıttı, her yıl değişen sınav sistemleri hep bize vurdu. Kendimi cenabet bir neslin üyesi gibi hissediyorum bu yüzden. LYS, SBS, ÖSS, ÖSYS, KGS, OGS, İBDA-C, TKP/ML, DHKP-C . Kısaltınca bölücü terör örgütlerine ya da köprü geçmek için gereken sistemlerine benziyor sınavlar. Aslında bi bakıma öyle sayılır, hem bölüyor terörüyle hem de onu kullanıp geçebiliyorsun köprüyü.



Ahmet Buhan, Tüm Dersler

Devlet senle ne yapacağını bilmeyen bir cam ustası gibi, üfledikçe şekil alacaksın ama fırına girmen gerek, fırın da harlı ateş. Benden iyi bir vazo olur diyorsun ama o seni bardak yapıyor. Sonra diyor ki seni bu şekilde işe alamayız bize bardağın ince bellisi gerek, çay içeceğiz çünki. -Eee ne yapacağım? Cevap geliyor; Sorun yok, fırına gireceksin o kadar. Fırına hazırlanıyorsun, giriyorsun ve çıktığında artık çay bardağısın ama o da ne! çay bardakları da iş bulamıyor artık. Aranan özellik Ajda bardaklık diplomasıymış. Hayda! Yine ateşe girmen gerekecek dostum, yine hazırlanman yine harlanman, yine...



Çay Bardağı, Çaybar Dağı, Çaybardağı

Bir bardağa sap bile olamayacağın şekilde çıkacaksın anlayacağın MEB’in/YÖK’ün rahle-i tedrisatından. Yarı mamul bile olamayacaksın. Belki zehir gibi kafan var ama çalışmıyorsun yani ham madde olarak aranan türdensin mesela borsun - Amerika ve Pis Siyonistlerin çıkarmamıza izin vermediği efsane şey yani-, ama borcam da günlerde evhanımlarının birbirlerine hediye ederek ellerinden çıkardığı vasıfsız bir ürün maalesef. Yani anca memur olursun oradan oraya tayin edilirsin.



Aslan, Avlanırken, Büyük Kedilerin Günlüğü, Discovery Channel, National Geographic, Belgesel

Evrim teorisini her sene test eden devlet senden doğal seçilimi aşıp kendinin cam ustası olmanı istiyor. Ne idealist bir düşünce, kendi kendini üflemezsen piyasayı/pazarı/talebi takip etmezsen zücaciye dükkânında bir ömür alıcı beklersin. Komik ama hiç kimse gülmüyor bu duruma. Hayvan belgeselinde hemcinsinin ölümünü izleyen antilop gibisin, her sınavda bir tanıdığını etoburlar yiyor. Gazeteye bakıyorsun atama bekleyen antiloplar, sınava hazırlanan zebralar, iş arayan genç alageyikler görüyorsun.

İşte bu canını sıkıyor, Boğazda ne kadar dolaşsan da şehir hatları vapuralarıyla geçmiyor.

Kaçak Göçmen Zombiler ve Ali Ağaoğlu'ndan My Penis

Davalarının görüleceği şehre sevk edilirken yolda yanan tutuklular, ceza olarak tribünü dolduran ‘önce kadınlar ve çocuklar!’, polis sanılarak roket atar saldırısıyla öldürülen genç kızlar, Ege sahiline vuran muhtemelen Afrika’dan Avrupa’ya kaçak olarak gitmeye çalışan göçmenlere ait dört ceset.



''Şiddete meyyalim vallahi dertten!'' Musa Rami, Polis

Yazı konusu düşünürken haberlere baktığımda gördüklerimdi bunlar. Vaka-i adiye, 3. Sayfa haberi, ne bileyim aile içi cinnet/şiddet/katliam haberlerinin yanına yakışır cinsten şeyler. Sayfayı çevirdiğinde, sekmeyi değiştirdiğinde unutacağın sıkıcı şeyler ama bi an kendi cesedimin tanımadığım bir ülkenin gözde turizm beldesindeki en enternasyonal beachine vurduğunu düşündüm. Hatta filmi bile kafamda canlandı; Tepeden denize bakıyoruz, kamera yaklaşıyor, bir su yatağı üstünde muhtemelen beyaz bir Avrupalı turist kadın vücudu o kadar gevşemiş ki denizin üstünde bile durabilir bu rahatlıkla. Gözünde devasa güneş gözlüğü ve üzerinde giysisi sadece en mahrem yerlerinin asgari kısmını örten cinsten, kulağında Iphone’nuna ya da Ipod’una belki de Ipad’ine ne bileyim herhangi bir Apple ürününe takılı kulaklığı, etrafını umursamadan yanıyor bilmem kaç celcius ya da fahrenheit derecede. Artık o beachteki herkes mi dünyadan kopmuş bilmiyorum ben Yunanistan – yani AB, yani Eurozone, yani kriz, yani kurtarma paketi, yani… - karasularında batan kaçak göçmen teknesinden süzülerek, şişerek yani gitgide korkunç bir hal alarak bilmem kaç deniz mili ilerlemiş sahile doğru geliyorum ve o gevşek beyaz kadın benim cesedimi görüyor içkisine uzandığı vakit. Kamera yön değiştirip sahilde kaçışan insanları alıyor ve ekranda ‘’Kaçak Göçmen Zombiler’’ yazıyor tabii ki gavurcasıyla ve film başlıyor.



Zombiler, Thriller, Michael Jackson

Çok alakasız geliyor değil mi? Nasıl olur Sahil Güvenlik filan yok mu yahu, cesedim oralara kadar gelir mi? Taksitle alınmış 6 gece 7 günlük keyifleri bozacak bir rahmetlinin yeri kimsesizler mezarlığıdır, en gözde beach değildir diyor kafanız. Sanırım bu bilinçaltı ya da düşünme biçimi hepimize yerleşmiş. Ana haberleri şehit çetelesi, trafik kazalarının bilanço dökümü, aile içi/kadına karşı şiddetin bir özeti olarak algılıyoruz. Ölüme, şiddete karşı tepkisiz ve duyarsız kalmak ya da daha doğrusu alışmak bana çok tuhaf geliyor. Bu mevzu üzerine felsefeciler, psikologlar, edebiyatçılar çok kafa yormuş bin bir veciz söz, aforizma, alıntı filan çıkartabiliriz googlelarsak.



''İnşaata başladık bile ahahaha!!11'' Ali Ağaoğlu, Penis şeklinde yapılar yapan/satan müteaahit

Ademoğlu her koşulda akıl sağlığını korumak için alışıyor ama bu post-modern dünyada fazla mı alışmaya meyyaliz? Yaşadığımız yerler değişiyor-değişti; iyi kötü bir mahalle kavramı ben çocukken hala kırık dökük devam ediyordu artık her yerde erkek cinsel organı çağrışımları yapan rezidans/site/yaşam alanı/apartman adını verdikleri yapılar var. Bundan 20 sene sonra, o yapılarda –ev demiyorum, konut bile demiyorum yapı sadece- büyüyen insanların sosyalleşmekten anladığı tek şey avmlere gitmek mi olacak acaba? Hani fütürist diyorlar ya uzak gelecekte bizi ne gibi teknolojik gelişmelerin beklediğini şimdiden görmeye çalışan, 2023’e yazdığı mektubun zarfını yalayanlar işte ben Ataşehir’i görünce korkuyorum. Bu fütüristler ve müteaahitler beni amansız bir nostaljiye hapsedecekler sanırım. Çok mu komşu severim, hayır ama bir komşu vardır onun varlığından bir çeşit güven alırsın, mahallende caminin önündeki camiyi yaşatma ve yardımlaşma derneği amcaları hep oradadır, sokağındaki tıfıllar arabanın camına yaslanır filan. Şimdi buna katlamayıp kendilerini 30-40 katlı ve varsayılan özelliği bitmek bilmeyen bir rüzgar olan bozkır sitelerinde yaşamaya alışan insanları anlayamıyorum.



Çaydanluk?!, Mahallenin Muhtarları, 90larda birkaç nesli heba eden ve site/rezidans yaşamını garip komşulardan kurtuluş olarak görmeyi bilinçaltına yerleştiren komplo teorisinin başrol oyuncusu dizimtrak

Ölüme, bu üçüncü sayfa haberlerine alışılır geçen zamanla ama mahallesiz yaşama alışmak ancak benliğini aldırarak becerebileceğin bir şey, o ruhsuz mobilya reklamlarındaki Avrupai simalarıyla sırıtan mutlu çift/aileye özenmek gibi ya da sadece üzerine dublaj eklenmiş mutlu insanların olduğu araba reklamlarındaki ‘güzel’ insanların sahip olduklarını istemek gibi.

Tamamiyle anlamsız, kof ve satın alınmış mutluluk. Yani yalan ve yaban.

Trabzon I-VI - Memleket Hikâyeleri

Trabzon I-VI - Memleket Hikâyeleri, a set on Flickr.

Trabzon'a vardığımızda geçen günlerin yorgunluğu, kalacak yere para vermemenin mutluluğu ile birleşmiş ve tuhaf bir kombinasyon oluşturmuştu. Eve vardığımızda akşamüstü olduğundan dinlenelim dedik. Ertesi gün yaz okulu telaşıyla geçti. Öğleden sonra uyanınca bazı şeyler son dakikaya kalıyor. Bankaya ders ücreti yatır, dersleri onaylat, kaydı tamamla bunların hepsi 16.50-59 arası gerçekleşti ve adrenalin tavan yaptı.Sonrasında şehre inip bir iki tur attık, Ömer Bro'nun pasaport işini hallettik ama yalnızdık. Kuzenler -Mete ile Safa- namüsaitti ve avmlerde yemek yiyip eve döndük. Hakikaten beleş kalacak yer nimet gibi geliyor insana bi noktadan sonra.

Ertesi günün öğleden sonrasında souvenirleri almaya şehre indik. Şehre indik diyorum Aykut'un evi havaalanı tarafında, merkezle arasında birkaç km var. Neyse kuyumcular çarşısında bir yere girip alacağımızı aldık. Çıkarken kuzenler geldi, karnımız acıksın diye bir iki tur attık Uzun Sokak ve Maraş'ta sonra girdik bi pideciye, sonrası malum. Çıkınca sinemaya gitme fikri ortaya çıktı, yediklerimizi hazmede ede Varlıbaş'a ulaştık. Yine Amerikalıların dünyayı kurtadığı sıradan bi film seyredip geceyi bulduk.

Trabzon'a gelip Kulus'a çıkmamak olmazdı. Kulus dediğim de köyümüz. Resmi adı Kaleköy tabii eski isimler ölmez. Trabzondan Çarşıbaşı arabasına binip köye geçecektik. Merkeze ulaştığımda babamın bana iş bulduğunu öğrendim, yolda otostop çekerken iş bulduğunu öğrenmek tuhaf. Neyse otostoptu, otobüstü derken köy yolunun başına kadar geldik. Şansımıza yukarı çıkan bi kamyonet vardı da yolun bir bölümünü yorulmadan çıktık. Tabii tamamını çıkacak kadar şanslı değildik, yavaş yavaş ilerleyerek köyevine ulaştık. Babamın amcaları, büyükteyzeleri oradaydı anlayacağınız etrafım çevrilmişti. Eve girip ne halde diye baktıktan ve biraz oturduktan sonra yola koyulacaktık ki sülale etrafımızı sardı. ''Gelin bizde kalın, la bi yemek yiyin öyle gidin bari, çay var'' tabii kırk yılda bir akrabalarla rastlaşan makul biri olduğundan ilgi normaldi. İki çay sonrası dönüşe geçtik, şansımıza aşağı inen bir Vestel teknik servis arabası vardı da çabucak teptirdik.

Köyün girişinde inip ananaya doğru yöneldik -ben anana diyorum siz anneanne anlayın- her zamanki gibi evde televizyon seyrediyordu, biz gelince yine hikâyelerini anlatmaya, manilerini söylemeye başladı. Anana ile birlikte Kulus'taki bütün görevleri tamamlamıştım, Trabzon'a dönüp kuzenlerle buluşmalıydık. Yaylaya çıkma fikri vardı. Akşam yemeğimizi tavsiye edilen kebapçıda yedikten sonra mevzuyu konuşmak üzere dondurmacıya? çıktık. Her şeyi ayarlayınca bu gece bizde kalın dedik kuzenlere. Hazır gelmişken bilgisayarları da getirin LAN Party yaparız lafları arasında dizüstüleri toplayıp eve geçtik. O LAN Party maalesef olmadı çünkü Ömer Bro başka mevzulara kaydı, gün biterken herkesin bir Google+ hesabı vardı.

Sabah Mete ve Ömer Bro kiralık arabayı almak üzere gittiğinde biz de Safa'yla gerekli şeyleri ayarlamaya koyulduk yayla yerine Uzungöl'e çıkıyorduk. Araba gelince eşyaları doldurup yola koyulduk. Uzungöl'e 90 km yol vardı ve Safa'yla karnımız açtı. Köfteler için alınan ekmeklerden birinin yarısını götürdüjk biz de. Uzungöl'ün soğuk ve sisli havasıyla kendimize gelip mangalı kurduk -gerçi ben dokunmadım, yiyiciyim- kömürdü, közdü, ızgaraydı her şey ayarlanıp köfteler de pişince tabakları unuttuğumuzu gördük. Masaya serilen gazetelerin üstünde selilozlu da olsa köfteleri götürmek güzeldi.

Eve vardığımızda seyahatin sondan bir önceki günü bitiyordu. Son günü öyle çok bir şey olmadı, şehirde bizim çete için hediyelik bir şeyler baktım ama çok iyi şeyler bulamadım. Öyle geçti gitti valla gün.

1 temmuzda akşamı başlayan yolculuk 11 temmuz sabahı sona erecek. Bir keşif seyahati olmasına rağmen oldukça doyurucuydu. Önümüzdeki seyahatlere selam edelim ve sözü bitirelim İstanbul'a, İstanbuldakilere bir şarkıyla.



Via Flickr:
Gez dolaş yine bana dön.

Armağan Tabutları

Armağan Tabutları, a photo by ahmetusta on Flickr.

Seç, beğen, al.



Via Flickr:
Dişiler için souvenirler tamam. Erzurum'dakiyle birlikte toplanması gereken hediye sayısına ulaştık.

Artvin II-III-IV - Macahel

Artvin II-III-IV - Macahel, a set on Flickr.

Sabah erkenden Kafkas Otel'den ayrılıp terminala indik, Borçka arabasının kalkmasına bir saat vardı. Kahvaltıyı aldığımız karışık tostlarla yapıp öğlen sıcağında sefer saatini beklemeye başladık. Bir saatlik yolculuk sonrası Borçka'ya vardığımızda Macahel'e çıkacak vasıtayı aramaya koyulduk. Bi taraftan da arabacılardan kalmalık ucuz yer arıyorduk, kartvizitini aldığımız mekanı aradığımızda günlük kişibaşı 60 lira denince kararsız kaldık. Macahel arabası Ziraat Bankası'nın karşısından kalkıyordu, Ziraat'ı bulmak için yol sorduğumuz mobilyacı emice bizi vazgeçirmeye çalıştı. İyice kararsız bir şekilde İshak reisi bulduk, iki saat sonra kalkacağını söyledi, kişi başı 25 istediğini söyleyince düşünmek için zaman isteyip meydandaki çay bahçesine geçtik. Sıcaktan bunalmışlığından kurtulmak için gölgede beklerken bir karar vermeye çalıştık. Saat gelince İshak reise gittik. Bir güzellik yapmasını istedik o da bize acıdı mı artık bilmem 50 liralık yol parasını 35'e indirdi bir güzellik daha yapıp 50 liraya kalacak yer ayarladı arayıp. Aradıktan sonra anladık ki bana 60 lira diyen İremit Pansiyondu, İshak reisin akrabasıymış.

Yolculuk biraz geç başladı, bizim dışımızdaki yolcuların eşyaları filan derken 15 küsürde yola girdik. Dağlar yükselmeye vadi kendini göstermeye başladı. Kıvrıla kıvrıla yükseliyor, açık pencereden fotoğraflar çekmeye çalışıyorduk. Arada durup mola verdiğimizde soğuk su ve güzel manzarayla dinleniyorduk. Yol kenarında kıştan kalma kar kümeleri ve temmuzda üşümenin verdiği mutlulukla tırmanmayı bitirip inmeye başlıyorduk. Yol çalışmaları yapan dozerler kamyonlarla ortalık toza bulanıyor, inşaa halindeki yerlerde bozukluktan doğru düzgün ilerleyemiyorduk. Saatler süren yolculuk sona erdiğinde manzaraya bakıp bir sigara yaktım. Uzun uzun etrafa bakıp bizi karşılayacak kişiyi beklemeye başladım. İremit Pansiyon'a araba yolu çıkmıyordu. Patikayı küçümseyip gaza basınca yolun yarısında kesildim. Mekana vardığımızda terden su olmuştuk. Eşyaları en serin odaya bırakıp bir duş aldım. Bilgisayarı açıp nete bağlanmaya kalktığımda acı gerçekle karşılaştım. Güzelliğin de bir bedeli vardı, 3G çekmiyordu Macahelde. Neyse deyip balkona geçtik, akşam yemeği önümüze geldiğinde kendimizi yemeklere verdik. Yemek sonrası revahetiyle odaya geçip müzik dinliyerek efkârlandık.

Gün benim için geç başladı ama Ömer Bro erkenden keşfe başlamıştı. Dere inmiş, camiye gitmiş, yılan görmüş daha neler neler yapmıştı. Uyandığımda öğlen olmuştu, benim için ayrı bir mesele vardı oda yaz okulu kaydıydı, seyahate başlamadan önce kucağıma düşen notlar sonrası yaz okulu meselesi ortaya çıkmıştı. Önceki gün Edge bağlantısıyla nete girmeyi başarmıştık fakat çok yavaştı. Yavaş da olsa işimi görüyordu net, fakat istediğim dersler açılmamıştı. Açılan derslere başvurabilmek için telefon diplomasisine başladım. İremit'ten ayrılırken bu belirsizlikten dolayı kafam karışıktı. Ömer Bro onbeş dakika mesafede çok güzel bir şelale var oraya gideceğiz dedi. Tamam deyip yola koyulduk fakat ikibuçuk saat süren bir tırtanma sonrası anca varabildik. Yolda kertenkeleden, eski köy okuluna epey şey gördük tabii güneşin altında eriyip gittim ben. Şelaleyi gördüğümde ise bütü yorgunluğum gitmişti, sigaramı yaktım ve bir nefes çektim. Masaüstü arka fonu yapılabilecek kadar güzel bir yerdeydik. Yağmur bize artık gidin deyince geri dönmek üzere kalktık. İnmek her zaman çıkmaktan daha kolaydır, bu sefer de öyle oldu. Ömer Bro'nun bal merakı üzerine yolu biraz uzatıp kestane balını alıp patikalardan geçe geçe İremit'e döndük. Akşam yemeği yine harkulade idi, bu sefer masaya oturduğumuzda hava kararmıştı kedilerin ziyaretleri ve kısık sarı ışığın altında son gecemizi geçiriyorduk.

Sabah uyandığımızda Borçka'ya dönecek arabanın gelmesine dakikalar vardı. Hızlıdan bir kahvaltı çekip aşağı indik. Yolda talihsizlik peşimizden geldi dinamosu bozulan minibüsün yapılmasını bekledik. Bir saat rötarle şehre varınca Trabzon otobüsüne biletimizi aldık, yine terminalde karışık tostumuzu yiyerek Artvin'den ayrılmak üzere yola koyulduk.



Via Flickr:
Dağlarda Kar Sesi Var